و آنان را براى اين كه [ در برابر تكاليف دينى و حوادث روزگار ] شكيبايى ورزيدند ، بهشتى [ عنبرسرشت ] و لباسى ابريشمين پاداش مىدهد . الهى به مستان صهباى فيض * نهنگ آشنايان درياى فيض به شادابى جام گوهر نثار * كه شبنم نگار گل است و بهار به آزادى دست ساغر به دست * كه هرگز درِ فيض بر كس نبست به سرگرمى پاى ميخانه سير * ز سوداى آن گنج ويرانه سير به رخسارهء زرد ارباب درد * كه چون آفتاب است در زير گرد به شب زنده‌داران ناموس دل * كه بر عرش بستند فانوس دل چو اعرابيم گويى و آب شور * كه در يوزه دارم شراب طهور لبم را به يك قطره شرمنده كن * به يك جرعه خميازه‌ام خنده كن صبر در روايات از حضرت صادق عليه السلام روايت شده : الصَّبْرُ رَأْسُ الإْيمانِ . « 1 » صبر و شكيبايى سرِ ايمان است . و نيز فرمود : الصَّبْرُ مِنَ الإْيمانِ بِمَنْزِلَةِ الرَّأْسِ مِنَ الْجَسَدِ ، فَإذا ذَهَبَ الرَّأْسُ ذَهَبَ الْجَسَدُ ، كَذلِكَ إذا ذَهَبَ الصَّبْرُ ذَهَبَ الإْيمانُ . « 2 » صبر نسبت به ايمان به منزلهء سر است نسبت به بدن ، پس چون سر برود تن هم مىرود ، همچنين وقتى صبر رفت ايمان هم رفته است .

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 87 ، حديث 1 ؛ وسائل الشيعة : 3 / 257 ، باب 76 ، حديث 3568 . ( 2 ) - الكافى : 2 / 87 ، حديث 2 ؛ وسائل الشيعة : 3 / 258 ، باب 76 ، حديث 3573 .